a·kra·ba·llëk
Asonancë
CilësimetKanë të njëjta vetëm zanoren e theksuar dhe zanoret që vijnë pas saj, kurse bashkëtingëlloret ndryshojnë. tarába · ága
- në
- një
- që
- gjë
- zë
- ë
- lë
- vë
- kë
- hë
- nxë
- ngrë
- mllë
- trrë
- për
- ndër
- shën
- shkëmb
- lëng
- kënd
- bëj
- dëm
- frëng
- dhëmb
- kët
- vësht
- ngërç
- mënd
- nër
- lëmsh
- gjër
- tëmth
- kërc
- gërxh
- mëz
- kërp
- ndërt
- këst
- përk
- përt
- zhbëj
- sërf
- vëth
- hëm
- zët
- nëm
- shët
- bëz
- përç
- ënd
- dëng
- gërr
- plëng
- gjëm
- ënjt
- lëmth
- xëc
- gërb
- shtërg
- krënd
- këllk
- rrësk
- cërr
- fëng
- gërç
- shkëmbth
- spërk
- zgëq
- çmërs
- cfëng
- cër
- cërc
- dhëmbth
- dhëmbç
- drëng
- dënc
- fërg
- fërr
- fërrc
- fët
- gjëç
- hërdh
- krëndth
- kërr
- këth
- mbëj
- mërç
- ngërrk
- ngërth
- nxërr
- nërr
- përc
- pësht
- rrënd
- shkëf
- shtëng
- skërc
- skët
- stërc
- tërr
- tërrc
- vrrëng
- vëng
- vërr
- vërrk
- vëzhg
- xërr
- zdrëm
- zdrëng
- zdrënk
- zhdëp
- zhëng
- zëth
- çët
- ëh
- ërxh
- ërz
Zanorja ku bie theksi shkruhet me të trashë. Fjalët më të përdorura dalin të parat, kurse fjalët e rralla janë më të zbehta. Nënvizimi me pika shënon rimën foljore. Ylli shënon rimën e stërpërdorur. Mbani treguesin mbi një fjalë për ta parë arsyen.