pa·ra·thë·ntë
Asonancë
CilësimetKanë të njëjta vetëm zanoren e theksuar dhe zanoret që vijnë pas saj, kurse bashkëtingëlloret ndryshojnë. tarába · ága
- mizakapësë
- mizakapësësh
- mizakapësët
- bojëpakëtë
- bojëpakëtën
- bojëpakëtës
- bojëpakëtësh
- bojëpakëtët
- derëhapëtë
- derëhapëtën
- derëhapëtës
- derëhapëtësh
- derëhapëtët
- dorëngathëtë
- dorëngathëtën
- dorëngathëtës
- dorëngathëtësh
- dorëngathëtët
- dorëshkathëtë
- dorëshkathëtën
- dorëshkathëtës
- dorëshkathëtësh
- dorëshkathëtët
- lugëzbrazëtë
- lugëzbrazëtën
- lugëzbrazëtës
- lugëzbrazëtësh
- lugëzbrazëtët
- luleshpatëzën
- luleshpatëzës
- prapakrahëzën
- prapakrahëzës
- prehërshprazëtën
- prehërshprazëtës
- prehërzbrazëtën
- prehërzbrazëtës
- pulëbabëzën
- pulëbabëzës
- rrotullakëzën
- rrotullakëzës
- sadriazëmë
- sadriazëmësh
- sadriazëmët
- ujëkaltërë
- vetullvranëtën
- vetullvranëtës
Zanorja ku bie theksi shkruhet me të trashë. Fjalët më të përdorura dalin të parat, kurse fjalët e rralla janë më të zbehta. Nënvizimi me pika shënon rimën foljore. Ylli shënon rimën e stërpërdorur. Mbani treguesin mbi një fjalë për ta parë arsyen.