për·fu·gkë·sha
Rimë jo e plotë
CilësimetTingujt përputhen nga zanorja e theksuar deri në fund, por jo plotësisht: e zëshmja me të pazëshmen, ë-ja me e-në, y-ja me i-në, ll-ja me l-në, rr-ja me r-në, h-ja që nuk dëgjohet, mb, nd e ng të thjeshtuara, ë-ja fundore e rënë. këngë · brengë
- dukkësha g/k
- zhdukkësha g/k
- llukkësha g/k
- rukkësha g/k
- çukkësha g/k
- shukkësha g/k
- cukkësha g/k
- tukkësha g/k
- trukkësha g/k
- strukkësha g/k
- thukkësha g/k
- ndukkësha g/k
- qukkësha g/k
- shkllukkësha g/k
- shndukkësha g/k
- skllukkësha g/k
- çndukkësha g/k
- çrukkësha g/k
- camrukkësha g/k
- cërrukkësha g/k
- mëstrukkësha g/k
- përdukkësha g/k
- kaçandukkësha g/k
- pallaçukkësha g/k
- peçendukkësha g/k
- sharandukkësha g/k
- çependukkësha g/k
- sharamandukkësha g/k
Zanorja ku bie theksi shkruhet me të trashë. Fjalët më të përdorura dalin të parat, kurse fjalët e rralla janë më të zbehta. Nënvizimi me pika shënon rimën foljore. Ylli shënon rimën e stërpërdorur. Mbani treguesin mbi një fjalë për ta parë arsyen.