ze·vze·ku
Rimë jo e plotë
CilësimetTingujt përputhen nga zanorja e theksuar deri në fund, por jo plotësisht: e zëshmja me të pazëshmen, ë-ja me e-në, y-ja me i-në, ll-ja me l-në, rr-ja me r-në, h-ja që nuk dëgjohet, mb, nd e ng të thjeshtuara, ë-ja fundore e rënë. këngë · brengë
- budallallëku e/ë
- njerëzillëku e/ë
- fukarallëku e/ë
- akraballëku e/ë
- nikoqirllëku e/ë
- çilimillëku e/ë
- autotregu k/g
- avokatllëku e/ë
- axhamillëku e/ë
- batakçillëku e/ë
- dallkaukllëku e/ë
- dumbarallëku e/ë
- gjeostrategu k/g
- hovardallëku e/ë
- jerhasatllëku e/ë
- jonusballëku e/ë
- kalamallëku e/ë
- kallaballëku e/ë
- karagjozllëku e/ë
- maskarallëku e/ë
- matrapazllëku e/ë
- mynafikllëku e/ë
- mysafirllëku e/ë
- nastradinllëku e/ë
- palaçollëku e/ë
- pehlivanllëku e/ë
- qerratallëku e/ë
- tamahqarllëku e/ë
- terjaqillëku e/ë
Zanorja ku bie theksi shkruhet me të trashë. Fjalët më të përdorura dalin të parat, kurse fjalët e rralla janë më të zbehta. Nënvizimi me pika shënon rimën foljore. Ylli shënon rimën e stërpërdorur. Mbani treguesin mbi një fjalë për ta parë arsyen.